S01E06 Being Erica.

Είναι όμορφο το λίγο happy end, η λίγο ανάλαφρη ιστορία με αισιοδοξία . Με λίγο δράμα ,με λίγες στροφές , αλλά με μια πορεία προς το καλύτερο. Ακριβώς σε αυτή την κατηγορία ανήκει το “Being Erica” . Ο πιλότος ξεκινάει με την πρωταγωνίστρια να είναι όσο σκατά γίνεται. Χωρίς δουλειά , χωρίς προσωπική ζωή , με την οικογένειά της να είναι βάρος . Και εκεί συναντάει έναν περίεργο τύπο που την πάει σε σημεία στο παρελθόν για να αντιμετωπίσει κάθε φόρα πράγματα που την κρατάνε πίσω. Σαν είδος είναι σχεδόν sci-fi ψυχαναλυτική dramedy με γυναικεία οπτική και αισθητική (κοινώς "other") . Η ιδέα πάνω στην οποία παίζει είναι πολύ κοντά σε κάτι που έχουμε οι πιο πολλοί σκεφτεί (ας μου δινόταν η ευκαιρία να μιλήσω με τα μυαλά που έχω τώρα στην γυμνάστρια της πρώτης γυμνασίου – κυρία Γ. εδώ σε έχω).


Σε κάνει να νιώθεις παραδόξως ηρεμία , η Erin Karpluk είναι το πιο συμπαθητικό πλάσμα στο σύμπαν και μετά από λίγο θες να πετύχει ,θες να φτιάξει την ζωή της εκεί που εσύ πατάς την μία μπανανόφλουδα μετά την άλλη. Ο Καναδάς μοιάζει κουκλίστικος, οι άνθρωποι έχουν διαστάσεις αλλά και πάντα μια έμφυτη τάση προς το καλό. Δεν το βλέπεις για τον ρεαλισμό του δηλαδή ,το βλέπεις γιατί θα ήθελες να είναι τα πράγματα έτσι και για 45 λεπτά την φορά είναι (πάει και για αμερικάνικο ρεμέικ).

S01E05 – Emmy Noms 2011

Δεν μπορείς παρά να κοιτάξεις τις υποψηφιότητες για emmy , έτσι μωρέ να για να πεις ένα επιτέλους καιρός ήταν για κάποια ,ένα «τι στο διάολο όχι άλλα ληγμένα για άλλα . Δεν θα κάτσω να τις κατονομάσω αναλυτικά , για όποιον θέλει υπάρχει το γκουγκλε.


Τα καλά :parks and recreations, game of thrones , louie, justified , big c, episodes που δεν τα περίμενα τόσο πολύ πήραν υποψηφιότητες . Τα αξίζουν ,να τα κερδίσουν ,μακάρι ,αν και μάλλον και φέτος θα πάνε τα βραβεία σε κλασσικές αξίες (30 rock , mad men που είχε εξαιρετικη season , modern family , good wife – ελπίζω τουλάχιστον ). Στις πιο πολλές κατηγορίες έχει τουλάχιστον δύο- τρεις σειρές που να αξίζουν , που για μένα σημαίνει πως έχουμε ποσότητα και ποιότητα .


Τα αδιάφορα : Το Mildred Pierce έχει πολλές υποψηφιότητες. Ο κομπάρσος του Big Bang είναι υποψήφιος σαν leading. Το μισό guest actress είναι περάσματα από glee . Το “Cleveland show” είναι υποψήφιο μαζί με τέσσερα άλλα πολύ καλύτερα animated ,ενώ το American dad αγνοήθηκε.


Τα άσχημα : No community (μια wtf? Στιγμή ) . Υποψηφιότητα της Betty White (The golden Vampires ) . No Sons of Anarchy. Και κυρίως : NO Ron Fucking Swanson από parks and recreations.

S01E04 Lucky Louie.

Το “Lucky Louie” μας άφησε χρόνους κάποια στιγμή το 2006. ΘΑ μπορούσε να έχει γίνει ένα απίστευτα πετυχημένο sitcom , με +άπειρα season και θα το ήξεραν όλοι. Ευτυχώς κόπηκε , ο Louis C.K. ασχολήθηκε με stand up και έφτιαξε μετά το Louie ,που είναι κλάσεις καλύτερο. Από το “Lucky” μένουν μόνο 13 επεισόδια. Και δεν είναι αριστουργήματα. Είναι τα κλασσικά θέματα ενός situation comedy δοσμένα με μπόλικο αυτοσαρκασμό , αθυροστομία και ένα απίστευτο cast . Αξίζει να το δεις , ειδικά μετά την δεύτερη φορά που θα κάτσεις να ασχοληθείς με το “louie” που είναι ότι καλύτερο υπάρχει στην αμερικάνικη τηλεόραση (και το οποίο μάλλον θα αναλύσω στο μέλλον εκτεταμένα (σε δουλειά να είμαστε να έχω να γράφω κάτι ). Και το φινάλε έχει απλά κάποιες υπέροχες στιγμές .

S01E03 Pushing Daisies

Do you think dying has made me morbid?


Τα whodonneit είναι για μένα το πιο βαρετό είδος τηλεόρασης. Επαναλαμβάνονται ,μπαίνουν στην λογική καλός μπάτσος – κακός πολίτης ,είναι συχνά γεμάτα από cliché . Πόσα Law and Order πια και πόσα Csi. Πολύ λίγα ξεφεύγουν ,και δεν χρειάζεται εξάλλου να προσπαθήσουν : για το ευρύ κοινό το να μπορείς να πατήσεις ένα κουμπί, να δεις ένα αυτοτελές, προβλέψιμο αστυνομικό και να το ξαναδείς μετά από καιρό είναι θετικό στοιχείο.

Το procedural που ξεφεύγει από τον κανόνα σε σημείο να τον σπάει σχεδόν είναι το Pushing Daisies. Στην Ελλάδα δεν έχει προβληθεί (φυσικά) . Είναι ταυτόχρονα μακάβριο και πολύχρωμο , και σχεδόν όλα τα είδη τηλεόρασης μαζί στο καλύτερο τους. Πόσο θα άντεχε μια σειρα με πρωταγωνιστή έναν pie-maker που μπορεί να φέρει πίσω στην ζωή νεκρούς για ένα λεπτό και να μάθει πώς πέθαναν (πιο ρεαλιστικό νομίζω από κάποια csi) ; Μόνο μιάμιση season. Πήρε και τα emmy της , έκανε και πιο γνωστή την Kristin Chenoweth (την ξανθιά κοντή από το Glee).


Future Me is saying 'I told you so' all upside your head... but Now Me is standing here quietly.


-You're supposed to be dead. You're pushing your luck.
- Yeah, well, luck pushed me first.

S01E02 Farscape.

My name is John Crichton, an astronaut. A radiation wave hit and I got shot through a wormhole. Now I'm lost in some distant part of the universe on a ship, a living ship, full of strange alien life forms. Help me. Listen, please. Is there anybody out there who can hear me? I'm being hunted by an insane military commander. Doing everything I can. I'm just looking for a way home.


Η Space Soap Opera είναι παρεξηγημένο είδος. To Star Trek Next Gen πχ είχε κάποια καλά επεισόδια. Το Babylon 5 ήταν συναρπαστικό. Το Deep Space 9 μετά από ένα σημείο είχε κάποια πολύ καλά σημεία . Και το καλύτερο μάλλον ήταν το Firefly – αλλά το προσωπικό αγαπημένο είναι το Farscape. Νομίζω πως όλο και κάτι έχει παιχτεί στην Ελλάδα , αλλά μάλλον πολύ λίγο .


Το είχε ένας φίλος σε divx , το είδα χρόνια πριν . Χορταστικά σαρανταπεντάλεπτα , ένας γοητευτικός Ben Browder , έξυπνες ατάκες και επιτέλους ένας κόσμος που οι άνθρωποι είναι ...άνθρωποι με σφάλματα και ελαττώματα. Ίσως εκεί είναι και το καλύτερο μέρος της όλης ιστορίας , σαν σύλληψη εξάλλου για την εποχή ήταν σχετικά προχωρημένη , επιστήμονας από την γη κατά λάθος εγκλωβίζεται σε ένα διαστημόπλοιο με φυγάδες ποικίλων φυλών και χαμένος στο διάστημα ψάχνει τρόπο να γυρίσει και να επιβιώσει. Όσο απομακρύνεσαι από τα πρώτα αυτοτελή επεισόδια τύπου monster of the week ,και ασχολείσαι με τα κύρια προβλήματα των χαρακτήρων (και το πόσο αστείοι είμαστε σαν είδος) τόσο βυθίζεσαι και δεν καταλαβαίνεις πως πέρασε ο χρόνος.


Στην πορεία παρεμβάλλονται και πραγματικά εξαιρετικά σημεία , όπως το “Revenging Angel” ,που είναι κατά το ήμισυ animated ή το υπερρεαλιστικό “John Quixote” .Κάπου στην τέταρτη season το κόψανε απότομα . Έγινε της κακομοίρας στο net και έβγαλαν μια μίνι σειρά για να του δώσουν ένα τέλος (βγήκε λίγο μάπα). Πάει για reset από όσα λένε.


How do you say 'we're screwed' in your native tongue?


Ah, screw it. But I am not Kirk, Spock, Luke, Buck, Flash or Arthur frelling Dent. I'm Dorothy Gale from Kansas.


When a woman, whether she's a wife, a lover, or a slave you've purchased to be a wife or lover, leaves you repeatedly... take the hint.

S01E01 .United states of Tara.

Το Tara ακυρώθηκε πριν από λίγες βδομάδες. Έφτασε στην Τρίτη σεζόν ,οπότε μας άφησε πλήρες ημερών. Οι συντελεστές το ήξεραν και φρόντισαν η σειρά να έχει ένα βεβιασμένο μεν ,αλλά ομαλό τέλος. Η τελευταία σκηνή έχει και το “logical song “ των “Supertramp”. Μας άφησε στο άνθος της ηλικίας της, πριν γίνει κουραστική , και δεν θα την ξεχάσουμε, αντί στεφάνων παρακαλούνται οι φίλοι και γνωστοί να καταραστούν το “Nurse Jackie” που πήρε την ανανέωση αν και χειρότερο.


Ξεκίνησε σαν εξυπνακίστικο dramedy. Η πρώτη season ήταν βασικά για το πόσο περίεργη κάνει την ζωή μιας οικογένειας η μητέρα και οι πολλαπλές προσωπικότητές της. Θα περνούσε αδιάφορα αν δεν είχαμε κάποια εντυπωσιακά επεισόδια προς το τέλος , και ένα Emmy για την Collete. Τον επόμενο χρόνο μετατρέπετε σε οικογενειακό δράμα με αιχμηρό humor. Και φέτος είχαμε την αποδόμηση της οικογένειας σε ένα μάλλον σκοτεινό περιβάλλον. Ο γιος btw είναι από τους λίγους πιστευτούς gay χαρακτήρες on tv .


Κάθε χρονιά ήταν ένα διαφορετικό είδος. Είχε αρχή μέση και τέλος. Θα την ξαναέβλεπα από την αρχή ,και θα μου λείψει η καημένη η Tara ,δικός μου άνθρωπος είχε γίνει. Κάποια στιγμή θα το βάλει κανένας Antenna –σε τρία τέσσερα χρόνια.


"Madonna's biceps make me nervous."

"Absolutely no backdoor shyness."

Pilot.

Πριν κάποιο καιρό είχα βγει για καφέ με έναν γνωστό και μου ανέφερε πως ήταν φανατικός των σειρών. Τον ρώτησα τι βλέπει και μου είπε «φιλαράκια , lost και csi.» Απογοητεύτηκα . Ήθελα να μιλήσω για τις σειρές που εγώ αγαπάω με κάποιον , να κάνω μια συγκριτική ανάλυση Buffy – Dollhouse βρε αδελφέ . Ε, και μια και το έτερο πόνημα μου μάλλον είναι λίγο ακατάλληλο περιβάλλον για να μιλάω για σειρές (σαν να βρίσκεις tv guide μέσα στο άλρεκιν ) ,είπα να φτιάξω αυτό εδώ . Το πρότεινε και ο Ψεύτικος Πέτρος, καλό παιδί ,αν και νομίζω πως το έκανε μόνο και μόνο από βαρεμάρα να σημειώσει τι σειρές πρέπει να δει. Α, και δεν μιλάω για ελληνικές σειρές, τις σνομπάρω σαν καλός elitist jerk.